Neckband koptelefoon: kabel om de nek, dopjes in het oor

Wanneer dit de juiste keuze is

Een neckband is de juiste keuze in twee gevallen. Het eerste is een lange dag zonder laadmoment: in de band past een veel grotere accu dan in een dopje, dus een werkdag op één lading is normaal en je hoeft geen case mee te nemen. Het tweede is de angst om iets kwijt te raken. Doe je een dopje uit, dan hangt het aan je nek in plaats van dat het op een treinstoel belandt. Bij veel modellen klikken de dopjes magnetisch aan elkaar en pauzeert de muziek dan vanzelf.

Het is de verkeerde keuze als je veel beweegt of als geluidskwaliteit voorop staat. De band tikt tegen je kraag, en bij liggen of achteroverleunen in een autostoel of bureaustoel duwt hij tegen je nek. Zoek je het compacte formaat, kijk dan bij true wireless oordopjes; wil je juist je oren vrij houden in het verkeer, dan zijn open-ear en beengeleiding geschikter.

Wat je wint en wat het kost

De keerzijde die je in geen enkele specificatie terugvindt, heet microfonie. Tussen de band en het dopje loopt een kabel, en die kabel eindigt in een afgesloten gehoorgang. Elke aanraking, elke keer dat hij langs een jas of een kraag schuurt, plant zich als trilling door de kabel voort en komt rechtstreeks bij je trommelvlies aan. Bij true wireless kan dat per definitie niet, omdat er geen kabel is. Je kunt het flink verminderen door de kabel over je oorschelp te leiden in plaats van eronder langs, en door de band met een clip aan je kraag vast te zetten.

De uitgebreide vergelijking, inclusief het advies per gebruikstype, staat bij true wireless vs neckband.

Waarom dit formaat bijna verdween

Rond het midden van de jaren tien was de neckband het standaardantwoord op draadloos luisteren: bluetooth-chips verbruikten toen te veel stroom om in een los dopje te passen, en een echte tweezijdige verbinding tussen twee losse dopjes was nog onbetrouwbaar. Beide problemen zijn opgelost. Chips werden zuiniger, en de manier waarop twee dopjes onderling verbinden werd stabiel. Daarmee verdween de technische reden voor het formaat.

Het gevolg zie je terug in de winkel: de topmodellen met ruisonderdrukking en goede drivers zijn door vrijwel alle merken geschrapt, en wat er nog is, zit in het instapsegment. Dat is geen oordeel over de kwaliteit van die overgebleven modellen, maar het betekent wel dat je hier geen topgeluid meer moet verwachten en dat je op langere termijn rekening houdt met een beperkte keuze. Wil je in dezelfde prijsklasse het huidige aanbod zien, kijk dan bij budget oordopjes of bij in-ear koptelefoons.

Twee modellen die er nog zijn

Waar je op let

• Kabelgeruis. Beweeg je hoofd terwijl er muziek speelt en tik met een vinger tegen de kabel. Wat je nu hoort, hoor je de hele dag.
• Vorm van de band. Een stugge band blijft op zijn plaats maar duwt tegen een stoelleuning; een slappe band schuift van je nek af als je bukt.
• Magnetische dopjes met pauzefunctie. Dat is het comfortvoordeel dat dit formaat uniek maakt: uitdoen, laten hangen, muziek stopt.
• Kabelopberging. Sommige banden trekken de kabels naar binnen; zonder die voorziening raken de kabels in je tas in de knoop.
• IP-waarde bij sportgebruik. Zweet loopt hier naar het laagste punt van de band; zie IP-waarde uitgelegd.
• De accu is niet vervangbaar. Ook hier bepaalt die uiteindelijk de levensduur van het geheel, zie accuduur verlengen.

Verder kiezen